Idąc w kierunku wschodnim wzdłuż wód Zalewu Wiślanego mijamy Górę Pirata, mnóstwo danieli, jeleni, królestwo ptaków, łapiemy na twarz pajęczyny całkiem sporych konstruktorów, przechodzimy przez urokliwą Zatoczkę Dzikiej Róży i za Piaskami osiągamy punkt graniczny. Płot, tablice ostrzegające o grzywnach, wóz straży granicznej, bo dalej już Federacja Rosyjska, bo tu już kończy się Unia Europejska, a może i nawet świat. Po dzikich, spokojnych pierwszych kilkunastu kilometrach, pozbawionych zupełnie czynnika ludzkiej masy, na granicy napotykamy na nią w bardzo skondensowanej formie. Wszyscy tu pędzą na rowerach i hulajnogach wygodną trasą R10, tylko po to, aby zobaczyć kraniec Polski. Ale to, co piękne od strony Zalewu Wiślanego, przez który rzucając okiem można dostrzec nawet Frombork i Wysoczyznę Elbląską, pozostaje puste, dzikie, niemal nietknięte ludzką stopą. I może niech tak zostanie, że większość/mainstream/masowość zawsze będą płynąć głównym nurtem, a naturalne i zachwycające piękno niech gdzieś tam sobie będzie, schowane, nieoznakowane żadnym szlakiem.
